Zwaar Mishandeld en bedreigd in mijn eigen buurt. Moet net míj weer overkomen...
Poging tot zwaar lichamelijk letsel, Openlijke geweldpleging en bedreiging. "zinloos geweld" maar dan toegepast op jezelf. Het lijkt ver weg, je hoort het altijd via via, van een broer van je vriend, of de neef van een kennis. Nu gebeurde het mij.
Gisteravond ging ik even de buurt in om bij de locale Thai mijn avond-eten te halen. Twee jongetjes, ettertjes van rond 12 jaar, trapten de paaltjes van een weg-afzetting om. Ik ben bijdehand genoeg om daar wat van te zeggen, of stom genoeg. Wat jij wil.
In dit geval duidelijk het laatste omdat een van de ettertjes het fabrikaat is van een kapot, asociaal, of gewoon gestoord gezin. In elk geval overduidelijk van een vader die goed ziek in zijn hoofd is.
Toen ik de jongetjes sommeerde de paaltjes weer rechtop te zetten kwam deze vader aanfietsen, gooide zijn fiets neer en mepte me in een slag tegen de grond. En kwam goed op dreef, en begon hij me in mijn gezicht, hoofd, zij, rug en nog eens gezicht te schoppen. Vanaf daar weet ik weinig duidelijks meer. Behalve dat ik ook van achter trappen kreeg. Pijn. Bang. En dat er veel benen om me heen waren. Van wel tien man. Of ze allemaal schopten en trapten weet ik niet meer. Het was chaos. Deed pijn. Doodsangst. Letterlijk doodsangst. Ik heb een paar keer gedacht dat dit het einde van me was. Dat de volgende trap tegen mijn hoofd of gezicht het laatste zou zijn dat ik mee zou maken. Er werd veel geschreeuwd, maar wat precies weet ik echt niet meer.
Toen was er een vrouw die riep, schreeuwde dat ze op moesten houden. Het hield niet diréct op, maar het hield wel op. Dezelfde vrouw maakte me zonder omwegen kenbaar dat "ze" mij, als ik hiermee naar de politie zou gaan, als ik dit ooit tegen iemand vertelde, wel wisten te vinden en me zouden pakken. Bij dezen. tegen niemand verteld.
De adrenaline deed zijn werk als ultieme pijnstiller, wow, wat een geweldige shit is dat, adrenaline. Het maakte me helder genoeg om op te staan en weg te lopen. En om scherp genoeg te zijn om iemand te bellen en te vragen naar het nummer van de locale politie. Blijkbaar besefte ik me nog niet dat het eigenlijk wel een 112geval was, ik dacht eerder: ik moet de locale politie erbij halen, want dit hoort niet. Die mensen mogen best wel door een agent op hun nummer worden gezet.
Ik spuugde wat bloed, voelde wat bloed op mijn gezicht, had pijn in mijn zij, been, rug, voorhoofd en pols. Inmiddels, na wat check-ups in het ziekenhuis blijken het kneuzingen te zijn. Een van mijn nieren is gekneusd, maar niet beschadigd, verder is alles "maar" oppervlakkig. Ik loop wat moeilijk, omdat mijn spieren pijn doen, mijn been en rug gekneusd is en is mijn gezicht wat gekrast. Geen hersenschudding, wel wat hoofdpijn, geen botbreuken, wel stijve, pijnlijke spieren.
Ik ben nu vooral bang, nauwelijks boos, vreemd genoeg. Ik ben ook niet meer in Nijmegen, en voorlopig al helemaal niet meer thuis/in de wijk. Ook volgens de politie kon ik best de bedreiging erg serieus nemen. Dat doe ik. Toch heb ik aangifte gedaan. En toch heb ik, blijkens het feit dat jij dit leest, het aan "iemand" verteld :).
Maar ook ben ik érg bang. Ik weet niet of ik de komende tijd gewoon naar de bakker durf. Ik weet überhaupt niet of ik voorlopig thuis de deur in en uit durf. Wel hoop ik dat ik mijn, eufemistisch genoemde "bijdehantie" niet kwijtraak. Want als ik nooit meer misdragende mensen op hun gedrag durf aan te spreken, dan voelt het alsof ik écht verloren heb. Niet dat het een wedstrijd is, in tegendeel. Maar ik hoop, ten zeerste, dat dit alles een plaats heeft, een soort van doel, of resultaat. Dat ik niet voor de hat zijn hut ver van huis, emotioneel gebroken, gekneusd en erg in de war dit stukje schrijf.
Dat dit verhaal tenminste één andere persoon drijft om zijn normen uit te blijven dragen, één persoon mensen blijft aanspreken op hun gedrag en het niet zomaar pikt dat een heel paar mensen de sfeer compleet verkenkeren. Zeg er alsjeblieft wat van als kutjochies dingen slopen, of als bijdehante biatches hard hun MP3tjes afspelen op de telefoon. Als dat zo blijft, dan heb ik in élk geval het stokje doorgegeven. Maar ik hoop dat ik mezelf zover kan krijgen dat ik ook de durf heb om mijn samenleving de positieve kant op te vormen. En dat ik mee kan blijven lopen.
Overigens wil ik benadrukken dat de politie in dezen zeer professioneel, menselijk en uitermate behulpzaam is geweest. Ik geloof niet in meer blauw op straat, dit was net zo goed gebeurd als er een cordon ME in die straat had gestaan. Petje af voor de blauwe, dus! Ik ben er van overtuigd dat de politie dit goed heeft opgepakt, dat meer niet mogelijk is. En dat uit de mond (vingers) van iemand die zichzelf als halve anarchist bestempelt :). Ook is het -helaas- erg belangrijk te benadrukken dat "deze mensen" naar "hun eigen" land terugsturen geen zin heeft: Het waren allemaal Echte Ariërs™, autochtone Nederlanders, dus.
Mijn verhaal staat nu online, jij hebt het gelezen, maar ondanks de "code of conduct" onder bloggers om nooit iets offline te halen, kan het goed zijn dat dit stuk zometeen alweer weg is. Ook wil ik benadrukken dat mijn verklaring aan de politie veel meer detail, namen, plaatsen enzovoort bevat. Dit hierboven is maar een schets. Ik wil ook niet het verdere verloop van deze zaak in de weg zitten, dus blijf ik wel in vaagheden en heb ik het vooral over mezelf.
Verder ga ik waarschijnlijk eens kritisch door mijn blog entries en sites lopen om alle details die teveel naar mijn persoon, mijn thuis of mijn vrienden wijst, weg te halen.
Wanneer ik weer terug naar huis ga weet ik nog even niet. Ik kan overal waar internet is, werken, dat is het probleem niet. Ook weet ik nog niet hoe dit allemaal gaat aflopen, rechtzaken, arrestaties, hulpverlening, ik weet het nog niet. En ik weet ook nog niet of ik dat allemaal bij ga houden op deze blog, maar het wegschrijven voelt wel lekker, dus misschien kan ik wel wat bloggen als therapie :)
Tags: persoonlijk,
Sterkte!
Sterkte!
sterkte
woorden... te kort. sterkte
nou ja zeg!
Echt een schok dit verhaal.
Gefrustreerde pubers. Wat een ramp! Ik heb jaren geleden met Erkende Gewetensbezwaren de kazerne verlaten en ben tegen geweld, maar uit zelfbescherming zal ik ook een klap uitdelen. Ik voel mijn bloed stollen tijdens het lezen van jouw bericht.
Die gasten verdienen een jarenlange depressie.
Heel veel sterkte! Laat alle emoties maar over je heenkomen. Maar je benadering, zoals altijd, lijkt mij heel gezond.
walgelijk
Echt wat een *$*@#&#&#&zooi.
Soortgelijke ervaringen maken dat ik al jaren veel te laf ben om mensen aan te spreken op hun gedrag. Respect dat jij het wel deed en hopelijk blijft doen. Ik hoop dat de angst je niet te pakken krijgt en dat je gewoon weer veilig door onze wijk kan.
Ja ONZE wijk, ik woon er nl. ook en was niet van plan dit te verbergen want als de intimidatie meteen effect heeft zijn de 'goeden' bij voorbaat de verliezers.
Sterkte en als je iets nodig hebt uit je huis ofzo laat het me maar weten.
Jezus. Goed om te horen dat
Jezus.
Goed om te horen dat je er nog bekaaid vanaf bent gekomen.
Lekker die volksbuurtjes. Een keer een halve straat tegen ons gehad omdat we een vuurtje in een speeltoestel doofde. Verder alleen een schizofrene onderbuurman gehad die mij zonder reden aanviel. Zonder reden, zijn redenen waren niet aards. ;)
Dan blijf je ook binnen, maar op advies ben ik wel naar buiten gegaan. Je zelf nu opsluiten is jezelf alleen banger maken. Ga desnoods eerst met vrienden ofzo, maar laat je niet bang maken.
Over een paar maanden waait het wel voorbij bij die lui, als hun voetbalclub verliest o.i.d.. Laat het bij die aangifte en ga niet verder wraak nemen, dan is het vragen om problemen.
En over Internet zou ik me ook geen zorgen maken. De kans dat ze jou vinden op het Internet is kleinder dan uit het politierapport.
Verder sterkte en blijf niet onnodig binnen.
Gruwelijk
Wat een gruwelijk verhaal. Sterkte!
wraak, liever niet.
Ik ben dat geen enkel moment van plan geweest. Zelfs al had ik contacten die een groep behonkbalknuppelde Serven (om maar een willekeurige minderheid te noemen) erheen kon sturen, dan nog heeft het geen enkele zin.
Voor mij niet, voor de buurt niet, en voor de daders al helemaal niet.
Ik weet dat ik helemaal in mijn recht sta en dat ik helemaal niks fout deed, dat niet alleen ter goeder trouw handelde, maar dat ik ook daadwerkelijk niks kwaads gedaan heb. Dat is voor mij veel meer waard dan de idee dat ergens een honkbalknuppel op iemands schedel beland.
Als ik al aan wraak denk, dan in de zin van me vooral niet laten kisten. Mijn grootste wraak, als je het zo kunt noemen, is dat ik kan zeggen: ze hebben me fysiek te pakken genomen, maar mij, en mijn overtuiging niet klein gekregen.
gefrustreerde mensen
De pubertjes zelf hebben uiteindelijk niks gedaan, behalve dan paaltjes omschoppen. De vader en zijn familie en vrienden zijn degenen die me te pakken namen. Dat maakt het voor mij extra frustrerend, omdat ik niks tegen die vader had, ik had alleen de overtuiging dat die kleine kutmannetjes niet zomaar een wegafzetting kunnen omschoppen.
En deze gasten verdienen inderdaad een jarenlange depressie, als ze die niet al hadden :). Wat ze ook verdienen, en dan vooral die kinderen, is verplichte langdurige psychische hulp. Ik denk dat een internaat/opvoedinrichting voor deze kinderen gene slecht idee is. Hebben ze tenminste nog een kleine kans.
zwaar mishandeld
Verschrikkelijk zo iets. Ouders die zulk voorbeeld geven zouden wat mij betreft het ouderlijk gezag kwijt moeten raken en zelf tot therapie verplicht moeten worden. Wel na minstens een maand achter de tralies om aan te geven dat ze ook maatschappelijk ver over de scheef zijn gegaan.
sterkte.
Jemig...
Jemig... Heel veel sterkte.
(en raak je bijdehantie inderdaad niet kwijt)
sterkte
Jeez, wat een onwijs slecht verhaal zeg. Heel veel sterkte.
sterkte, en respect voor de
sterkte, en respect voor de rationele manier waarmee je dit tegemoet treedt!
Sterkte
Heel veel sterkte.
Wat is dit ongelooflijk
Wat is dit ongelooflijk klote, veel sterkte... Blijf je verhaal doen!
sprakeloos...
...je pakt het vooralsnog sterk op, dat doe je goed, en ik ben verder geheel sprakeloos van zo een voorval, sterkte
Tot zover "smakelijk eten"
Jezus!
Dit is dus het effect van "eet smakelijk" na ons telefoongesprekje! Mijn god, wat een gebeuren hier.
Veel sterkte en succes, ook namens het complete bestuur van DWARS!
Groet,
Harmen
wat erg om dat lijfelijk
wat erg om dat lijfelijk meegemaakt te hebben iets dergelijks heb ik meegemaakt als toeschouwer, en was door de grote overmacht aan geweld 7 personen tegen 1 niet instaat er iets aan te doen zelfs de politie naderhand ging in onderhandeling met de heren (hardekern)wij mochten werken tot 2uur in het clubhuis van de heren daarna moesten we er uit zodat zij weer de baas warenen dat ging dagen zo door
ik wens je veel sterkte bij het verwerken van dit voorval dat zal lichamelijk beter lukken dan geestelijk
Mijn kansen op het premierschap zullen wel verkeken zijn...
...wanneer ik zeg: tegen de muur met dat spul! Ik kan me echt zo vreselijk kwaad maken over zoiets! Waar is Charles Bronson wanneer je hem nodig hebt?!
Sterkte gewenst in ieder geval en laat het je niet teveel hinderen in je dagelijkse bezigheden.
Ik ben niet tegen geweld,
Ik ben niet tegen geweld, wel tegen onrecht.
Ik gebruik dan ook zeker geweld tegen personen die geweld ten ontechte gebruiken.
Al is het 10 jaar later, dat maakt niet uit. Al weet it dat dat fout is, want dan krijg je weer familie vetes waarvan de oorzaak al alang vergeten is.
Maar zo iets kan ik gewoonweg niet ongestrafd laten, dat zou ik geestelijk kapot gaan.
dit soort mensen moeten ze
dit soort mensen moeten ze in containers aan de rand van de stad plaatsen.
Ik vind het geen mensen meer, maar uitschot!
Ik zou diegene echt een proces aan doen.
Heel veel sterkte en ik leef ontzettend met je mee.
dit soort mensen moeten ze
dit soort mensen moeten ze in containers aan de rand van de stad plaatsen.
Ik vind het geen mensen meer, maar uitschot!
Ik zou diegene echt een proces aan doen.
Heel veel sterkte en ik leef ontzettend met je mee.
He ber, Je machteloze
He ber,
Je machteloze frustratie is voelbaar, je nuchterheid prijzenswaardig.
Je bent helaas geen individueel geval, dit is een maatschappelijk probleem geworden.
@ allen: Hier kun je niet op voorbereid zijn, toch is het goed om eens te bedenken: wat doe ik als het me zou overkomen, belangrijker, als ik zie dat het een ander overkomt?
Luck,
Kees
Nieuw commentaar posten